Do ciasta na naleśniki dorzucam 3 sztuki. Placuszki są pyszne, wilgotne i elastyczne

Gdy szykowałam te naleśniki po raz pierwszy, nie spodziewałam się efektu. Ten składnik nie tylko poprawił ich konsystencję, ale też zwiększył smakowitość. Choć przepis wymaga dodatkowego kroku, na pewno się opłaca. Placki idealnie się zwijają i pasują do każdego nadzienia.

Dodatek ziemniaków do ciasta naleśnikowego

Oprócz mąki pszennej do ciasta dokładam także surowe ziemniaki. Można zetrzeć je na miazgę tak, jak na placki, albo na grubsze wiórki lub posiekać. Później i tak są blendowane, by powstała jednolita, gładka masa.

Kartofle w tej postaci sprawiają, że naleśniki wychodzą bardziej mięsiste i pożywne. Jednocześnie zachowują elastyczność, więc dają się łatwo rolować i składać. Ich struktura jest bardziej miękka i spójna niż z udziałem samej mąki, a przy tym zyskują przyjemny ziemniaczany posmak.

Tak robię naleśniki ziemniaczane

Zaczynam od ziemniaków – na około półtorej szklanki mąki biorę 3 średnie sztuki. Obrane i rozdrobnione blenduję z mlekiem, olejem rzepakowym i solą, a następnie dorzucam jajka i mąkę. Składniki te tworzą dość gęstą mieszankę, która nie potrzebuje już tłuszczu do smażenia. Aby masa ziemniaczana nie ściemniała, od razu rozgrzewam nieprzywierającą patelnię. Wlewam porcje i rozprowadzam cienko na całej powierzchni. Takie naleśniki smażę nieco dłużej niż zwykłe z powodu surowych kartofli. Ustawiam średni ogień i trzymam kilka minut z jednej strony oraz o połowę krócej z drugiej. Robią się idealnie rumiane i pachnące.

Ponieważ w tym przepisie używam tylko 3/4 łyżeczki soli na 1 litr ciasta, otrzymuję neutralne w smaku placki. Dzięki temu dobrze komponują się zarówno z wytrawnym nadzieniem, jaki i podane ze słodkimi dodatkami, nawet z samym cukrem, osłodzoną kwaśną śmietaną czy startym jabłkiem.